Tags


Isang hapon ng pauwi na ako sa aking tirahan mula sa trabaho ay naka-salubong ako ng isang kakaibang nilalang. Kakaiba? Oo! Hindi tao? Tao, pero taong kakaiba.

Bakit?

Noong makita ko sya mula pa lamang sa malayo ay pakiramdam kong tumigil ang pag-ikot ng aking mundo. Nawala ang dami ng tao na nag-lalakad sa buong paligid. At tila ba kami lamang dalawa ang natira sa buong mundi. Agad kong napansin ang kanyang mga mata.

Hindi ko alam kung ano’ng meron dito, ngunit nang makita ko ito ay halos mapatalon ako. Sa tuwa? hindi pa rin ako sigurado. Nag-niningning ito na para’ng salamin. At bagamat’ hindi ako sanay sa titigan, feeling ko’y mananalo ako sa pagkakataong ito. Ni’ ayaw umalis nang mata ko sa kanya at wari ko’y naka-dikit na ito dito, na gusto ko din naman’g mangyari.

Bigla ako’ng kinilabutan. At kung may mga bulate ako sa tiyan, alam ko’ng sila yun’g mga nagtatalunan.Alam ko din’g sa mga oras na yun ay abot hanggang tenga ang ngiti ko. Pakiramdam ko nga na mapupunit na ang mga labi ko nang sobra…mabuti na lang at hindi ito halata.

Nang tuluyan na kami’ng mag-kasalubong ay nanginig ang buong katawan ko. Para akong tumawid sa lubid nang “Limbo Rock!” nang mapalapit ako sa kanya. Totoo. Nang lumagpas sya sa akin, ay hindi na ako nag-dalawa’ng isip na lingunin sya. At hindi ko naman inaasahan na lilingunin nya rin ako, na naka-dagdag pa sa saya na aking nadarama.

Tumigil sya sa pag-lakad. At tila nag-hintay sa tabi nang malapit na pader. Tumigil din ako at pumuwesto sa likuran nya. Nasabi ko na lang sa sarili ko na…

“Tila’ sya na ang naka-tadhana para sa akin…alam ko’ng huli na para sa edad ko…at alam ko’ng sa buong buhay ko ay hindi pa ako nag-karoon nang kasintahan, ngunit tama nga sila…ang lahat nang bagay na gusto natin ay darating lamang sa tama’ng oras at sa tamang panahon…At hindi ko kailangan’g palagpasin ang pagkakatao’ng ito na mapalapit sa naka-tadhana para sa akin…”

Naka-tingin pa rin sya sa akin. Kaya hindi na rin ako nag-dalawa’ng isip na lapitan sya. Kakapalan ko ng aking mukha o mamaya ay mag-sisisi ako at kinakailangan kong kontakin si Inspector Mills. Ayokong mangyari yon. Inayos ko ng sandali ang aking sarili. Pinunasan kong aking mukha gamit ang basa kong “Good Morning Towel”.

Nang akin syang malapitan ay binati ko agad ito.

“Alam mo…pamilyar ka sa akin?…”

Dama kong nanginginig pa ang aking boses. Hindi ako sana’y sa ganito. Yung lokohan.

Masaya pala.

“Punta tayo doon…”

At nag simula na syang magsalita. Lalong tumindi ang aking nararamdaman at hindi tulad kanina, ay alam kong masaya ako ngayon. At tingin kong halata na ito sa akin. Mas mabuti na ring alam nya.

“Doon tayo…”

Sambit nito.

Sa pangalawang pag-kakataon ay narinig ko na namang muli ang mala-anghel ny’ng tinig. Hay, parang gusto kong lumutang. Parang gusto kong himatayin. Bigla syang nag-lakad palayo sa akin. At tila ba isa akong alipin na wala ng ibang gagawin kung hindi ang sumunod sa kanyang diyos. Pumunta kami sa isang madilim na parte ng lugar. Hapon pa lamang ngunit ginawa gabi ng lugar ang paligid. Nawa’y palaging ganito, kasama ko lang sya ay masaya na ako. Nang sapitin namin ang lugar, ay napansin kong wala ng masyadong tao sa aming paligid. Madilim ang lugar. Pero, kita ko pa rin ang maningning nyang mga mata. Ngumiti ako sa kanya.

Nagulat na lamang ako ng bigla nya akong yakapin. Hindi ko yun inaasahan. At hindi ko din alam ang gagawin at sasabihin. Oo’, kinikilig ako. Dahil sa tanan ng aking buhay ay ngayon lang ako nayakap ng ganito. Hanggang sa mag-salita s’yang muli, siguro dahil sa hindi ako makapagsalita.

“Huwag kang gagalaw at huwag ka’ng maingay…may kutsilyo ka sa likod. Hold-up to’…”

Alam ko naman talagang hindi sya ang aking hinahanap, sinubukan ko lang upang makasiguro. Magpapagaling muna ako ng kaunti bago ko sya muling hanapin. Alam ko na mahahanap ko rin sya. Balang araw.


Advertisements